สำหรับวอลเลย์บอลเป็นกีฬาที่ มีการแข่งขันกันระหว่าง 2 ทีม ทีมละ 6 คน โดยแบ่งเขตจากกั้นด้วยเน็สที่สูง เพื่อการทำคะแนนจากลูกบอลที่ตกในเขตแดนของฝ่ายตรงกันข้าม โดยกีฬาวอลเลย์บอลได้เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1895 โดยนายวิลเลียม จี. มอร์แกน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายพลศึกษาของสมาคม Y.M.C.A. ในเมืองฮอลโยค รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศอเมริกา คือเป็นผู้คิดเกมการเล่นขึ้น เพื่อตอบสนองในการประยุกต์กีฬาให้สามารถเล่นในฤดูหนาวได้
จากนั้นได้เกิดแนวความคิดที่จะนำลักษณะและวิธีการเล่นของกีฬาเทนนิสมาดัด แปลงใช้เล่น จึงมีการใช้ตาข่ายเทนนิสซึ่งระหว่างเสาโรงยิมเนเซียมสูงจากพื้นประมาณ 2 ฟุต 1 นิ้ว และใช้ยางในของลูกบาสเกตบอลสูบลมให้แน่น แล้วใช้มือและแขนตีโต้ข้ามตาข่ายกันไปมา แต่เนื่องจากยางในของลูกบาสเกตบอลเบาเกินไป จึงทำให้ลูกบอลเคลื่อนที่ได้ช้าและมีทิศทางที่เคลื่อนไปไม่แน่นอน จึงเปลี่ยนมาใช้ลูกบาสเกตบอล แต่ลูกบาสเกตบอลก็ใหญ่ หนัก และแข็งเกินไป เพราะจะทำให้มือของผู้เล่นได้รับบาดเจ็บได้ จนในที่สุดเขาจึงให้บริษัท Ant G. Spalding and Brother Company ได้ผลิตลูกบอลที่หุ้มด้วยหนังและบุด้วยยางที่มีเส้นรอบวง 25-27 นิ้ว มีน้ำหนัก 8-12 ออนซ์ หลังจากทดลองเล่นแล้ว จึงให้ชื่อเกมการเล่นนี้ว่า “มินโทเนตต์”
ต่อมาในปี ค.ศ. 1896 ได้มีการประชุมสัมมนาผู้นำทางพลศึกษาที่วิทยาลัยสปริงฟิลด์ โดยนายวิลเลียม จี มอร์แกน ได้สาธิตวิธีการเล่นต่อหน้าที่ประชุมหลังจากที่ประชุมได้ชมการสาธิต ศาสตราจารย์ อัลเฟรด ที เฮลสเตด โดยได้เสนอแนะให้มอร์แกนเปลี่ยนจากมินโทเนตต์ เป็น วอลเลย์บอล โดยให้ความเห็นว่าเป็นวิธีการเล่นโต้ลูกบอลให้ลอยข้ามตาข่ายไปมาในอากาศ โดยผู้เล่นต้องพยายามไม่ให้ลูกบอลตกพื้น ส่วนในปี ค.ศ. 1928 ดอกเตอร์ จอร์จ เจ ฟิเชอร์ ได้ปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงกติกาการเล่นวอลเลย์บอล เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในระดับชาติ และได้เผยแพร่กีฬาวอลเลย์บอลจนได้รับสมญานามว่า บิดาแห่งกีฬาวอลเลย์บอล
ขอขอบคุณบทความดีดีจาก th.wikipedia.org
